توسل به قبر پيامبر صلى الله عليه و آله با ارشاد عايشه امام « حافظ دارمى » در كتاب « سنن » باب « ما أكرم اللَّه تعالى نبيه بعد موته » مىگويد : « ابونعمان » ، با وسائطى از « ابوالجوزاء اوسىبن عبداللَّه » روايت كرده كه گفت : مدينه گرفتار قحطى شديد شده بود ، مردم به عايشه شكايت بردند ، او گفت : به قبر پيامبر صلى الله عليه و آله روى بياوريد و راهى را از آن‌جا به آسمان قرار دهيد به‌گونه‌اى كه هيچ سقفى بين قبر و آسمان فاصله نيندازد ، راوى مىگويد : مردم چنين كردند و باران باريد به‌گونه‌اى كه گياهان روييدند و شتران فربه شدند و آن سال به سال فتق ( يعنى گشايش و توسعه ) ناميده شد . « 1 » اين نمونه توسل به قبر پيامبر صلى الله عليه و آله است نه از حيث قبر بودن ؛ بلكه از اين جهت كه شريف‌ترين مخلوقات و حبيب پروردگار جهانيان را در خود جاى داده است و به‌خاطر اين مجاورت ، شرافت يافته و سزاوار مناقب بزرگ گرديده است . توسل به قبر پيامبر صلى الله عليه و آله در زمان خلافت عمر حافظ « ابوبكر بيهقى » گفته است : « ابوعمر بن مطر » با چند واسطه از « مالك » نقل كرده كه گفت : در زمان « عمر بن

--> ( 1 ) . سنن دارمى ، ج 1 ، ص 43